„Życia nie da się nauczyć. Życie trzeba przeżyć.” – te słowa Stefana Żeromskiego, dedykowane tegorocznym maturzystom stały się swoistym przesłaniem kolejnego spotkania „pożegnalnego”. O ile czwartkowa uroczystość miała charakter ogólnomiejski i regionalny, o tyle dzisiejsza została przeżyta bardziej w wymiarze szkolnym. Wracając do słów zacytowanych wyżej – w „przeżywaniu życia” ważna jest każda chwila, ale… są te szczególne, wywierające nieraz decydujący wpływ na losy człowieka. Takim ważnym momentem jest pożegnanie kolejnej szkoły oraz (przede wszystkim) Egzamin Dojrzałości. Dlatego też każdorazowe spotkanie wieńczące proces szkolnej edukacji ma wyjątkowo uroczysty charakter.

„Uznając, iż los nas wszystkich od ugruntowania i wydoskonalenia konstytucyi narodowej jedynie zawisł, długiem doświadczeniem poznawszy zadawnione rządu naszego wady, a chcąc korzystać z pory, w jakiej się Europa znajduje, i z tej dogorywającej chwili, która nas samym sobie wróciła; wolni od hańbiących obcej przemocy nakazów, ceniąc drożej nad życie, nad szczęśliwość osobistą, egzystencyę polityczną, niepodległość zewnętrzną i wolność wewnętrzną narodu, którego los w ręce nasze jest powierzonym; chcąc oraz na błogosławieństwo, na wdzięczność współczesnych i przyszłych pokoleń zasłużyć; mimo przeszkód, które w nas namiętności sprawować mogą, dla dobra powszechnego, dla ugruntowania wolności, dla ocalenia ojczyzny naszej i jej granic, z największą stałością ducha niniejszą konstytucyę uchwalamy; i tę całkowicie za świętą, za niewzruszoną deklarujemy, dopókiby naród w czasie prawem przepisanym, wyraźną wolą swoją nie uznał potrzeby odmienienia w niej jakiego artykułu. Do której to konstytucyi dalsze ustawy sejmu teraźniejszego we wszystkiem stosować się mają…” – tymi słowami rozpoczyna się jeden z najważniejszych dokumentów naszej historii, Ustawa Rządowa 3 Maja 1791 roku. Pierwsza w Europie, a druga na świecie tak nowoczesna konstytucja stanowi jeden z wielu świetlanych momentów naszej historii.

    „Ale to już było i nie wróci więcej. I choć tyle się zdarzyło to do przodu wciąż wyrywa głupie serce…” – te słowa szlagieru Maryli Rodowicz, w autorskiej aranżacji i wykonaniu przez tegorocznych absolwentów naszej uczelni, nadały ton czwartkowemu popołudniu, przeżytemu jako ich pożegnanie z Zespołem Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w Lubaniu.

    Tym razem miejscem uroczystości stała się aula miejscowej Szkoły Muzycznej. W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele władz miejskich i samorządowych (z Panem Starostą i Wiceprzewodniczącym Rady Miasta Lubań na czele), Policji, Straży Granicznej, Aresztu oraz Ośrodka Szkoleń Specjalistycznych Straży Granicznej w Lubaniu. Nie zabrakło oczywiście Pedagogów naszej szkoły oraz (częstokroć bardzo wzruszonych) Rodziców. Była to prawdziwa „gala mundurowa” – część sali zajęli uczniowie wszystkich klas licealnych o profilu policyjnym.